Zonder zelfoverschatting geen betere wereld

Een mailwisseling naar aanleiding van een artikel in Het Parool over mijn boek Hufters & helden.

Op 16 mei 2016 om 12:00 heeft R het volgende geschreven:

dag heer De Maat

Leuk interviewtje in het parool

Ik stoor mij erg aan mensen die onderweg zijn en dan steeds whatsappen, BAH.
en mensen die met je in gesprek zijn en op hun foon kijken. bah
en het stiekem doen, bah
En dan naar de jeugd wijzen, terwijl ze zelf – 40plus – voortdurend met die foon in de weer zijn.

maar eh, u geeft wel erg makkelijk de schuld aan de omgeving hoor.
Ik bedoel: ik heb geen smartphone. Ik ga niet een boek lezen als ik met mensen praat Ik ben – in dat opzicht geen aso. Als het de omgeving was… dan zou ik ook zo zijn, ik leef in dezelfde omgeving als anderen.

Benieuwd wat u vindt.

graag verneem ik van u
hartelijks
R

Op 16 mei 2016 19:52 schreef Olav de Maat:

Geachte heer R,

Dank voor uw bericht (en zeg maar je tegen me).

Het verslag in Het Parool is van een interview dat een uur duurde. Het punt dat ik daarin maakte was genuanceerder dan Mark Kruiswijk het weer heeft gegeven (ruimtegebrek, vermoed ik).

Maar, ja: ik vind dat de huidige omgeving veel kenmerken heeft die mensen verleiden zich als hufter te gedragen. Daarmee zeg ik dat door onze huidige omgeving de kans groot is dat veel mensen zich meer dan eens publiekelijk asociaal zullen gedragen maar niet dat dat voor iedereen in elke situatie geldt.

Dat u zich dus niet ten koste van sociaal contact verliest in een smartphone of een boek, is dus lovenswaardig maar geen falsificatie van mijn verhaal. Ik ken u niet, maar ik vermoed dat u om wat voor reden dan ook (opvoeding, (zelf)training, het leven, anders nl. …) er op dat vlak goede gewoonten op nahoudt. En (nogmaals ik ken u niet) het zou zomaar kunnen dat de moderne omgeving op andere vlakken wel een iets minder vriendelijke kant van u aanboort.

Mensen laten nu eenmaal in verschillende omgevingen verschillende kanten van zichzelf zien. Het is aan het karakter van een mens in welke mate ze consistent blijven in hun gedrag in verschillende omgevingen. Maar Philip Zimbardo (u vast bekend, als ik uw schrijfwerk zie) zei al dat als je een handjevol zoete komkommers in een vat azijn gooit en ze, vlak vóór je ze erin gooit, zegt dat ze zoet moeten blijven, ze er toch allemaal zuur uit zullen komen. Als de omgeving maar zuur genoeg is, is niemand ertegen bestand.

Geeft dit een duidelijk beeld van wat ik vind? En, zo ja, benieuwd wat u daar dan weer van vindt!

Hartelijke groet,
Olav

Op 17 mei 2016 om 11:56 heeft R het volgende geschreven:

Dag Olav, je en jij is prima, maar ik dacht ‘ ik begin beleefd’ . Dat is mijn formele kant.
Tuurlijk heb ik ook mindere kanten.

Maar gevolg van wat je zegt is dat mensen nu niets meer hoeven te doen. Het is de schuld van de omgeving. Zie je dat in?
Zo hebben ze een excuus
Wat doen we dan olav?

Verder: zelfbeheersing enzo zal ik wel hebben.
Maar het is iets anders vooral denk ik: ik heb gewoon geen zin in de hele dag aan de baarmoeder geklonken zijn met een navelstreng.
Ik zie daar de lol niet van in
andere mensen wel. Ze zijn ook zo afhankelijk. Als hun tel het niet hebben, kunnen ze niets. NIet de weg vinden, geen recept vinden, geen boodschappen doen.

Ik snap dat niet.
echt niet
Zal aan mij liggen 😉

hartelijks
R
(die je uitleg wel snapt, maar dus kanttekeningen plaatst! ;-))

Op 17 mei 2016 20:47 schreef Olav de Maat:

Dag R,

Ik begrijp wat je bedoelt met die smartphone. Ben zelf een gematigd gebruiker omdat ik me daadwerkelijk minder lekker voel als ik te veel met dat apparaat bezig ben. Goed dat jij er, zo te lezen, nog verder vanaf staat.

Voor wat betreft de schuld geven aan de omgeving, dat is niet wat ík zeg, en zeker niet wat ik in mijn boek betoog. Sowieso heeft de mens (te) veel invloed gehad op zijn omgeving in de afgelopen tienduizend jaar en zíjn we nu zelf een belangrijk deel van de omgeving van anderen. In mijn boek (en in het artikel in Het Parool ook, volgens mij) geef ik ons dan ook geen vrijbrief voor hufterig gedrag en stimuleer ik juist mensen om weerstand te bieden tegen hun omgeving en haar zelfs positief te beïnvloeden.

Ik ben bovendien niet zo bang dat mensen door het lezen van dit soort artikelen of boeken een goed excuus vinden om hun hufterkant eens lekker de vrije teugel te geven. Ik denk eerder (en merk uit reacties erop) dat het hen bewust maakt van hun omgeving. En dat is volgens mij de start van positieve eerder dan negatieve ontwikkelingen.

Ik ben daarom benieuwd wat je van m’n boek vindt. 🙂

Hartelijke groet,
Olav

Op 21 mei 2016, om 10:43 heeft R het volgende geschreven:

hi olav,
dank voor je mail.
Nee, het is niet jouw bedoeling. Maar je overschat de mens hoor. Die geeft graag de schuld aan anderen… en aan zijn omgeving. Dat is een feit.

Bewustmaking is leuk. Kijken ze al echt minder?
Ik ben niet zo van de woordjes Olav.
Ik ben van GEDRAG. Woorden zijn goedkoop.

Daarom ben ik ook niet zo populair.
te hard voor velen. haha. mooi toch?
R

Op 30 mei 2016 om 13:25 heeft Olav de Maat het volgende geschreven:

Dag R,

Het valt me op dat je aan de hand van een interview voor Het Parool en een tweetal mails van mij aannames doet over mij die het gemakkelijk maken je punt te maken: ik overschat de mens en ik ben van de woordjes vs. jij bent hard (en daarmee bedoel je vast: realistisch) en van GEDRAG. Wat mij betreft toon je daarmee vooral aan dat je een mens bent. Ook jij hebt waarschijnlijk last van de almenselijke behoefte om je zelfbeeld positief te laten zijn en het liefst positiever dan het beeld dat je van anderen hebt.

Daarnaast, het feit dat ik een boek heb geschreven en een blog bijhoud betekent niet dat ik per se of alleen van de woorden ben. Dan zou ik namelijk hetzelfde van jou kunnen zeggen: jij hebt ook een boek en een blog en op internet zie ik zo snel niet iets terug waaruit blijkt dat je ‚van GEDRAG’ bent. Net als jij, vermoed ik, ben ik meer dan iemand die woorden opschrijft en hoopt op wereldverbetering. Naast schrijven, dat slechts 10 procent van m’n werktijd in beslag neemt, ben ik vooral bezig om in directe interactie met mensen hun gedrag en hun organisaties (hun omgeving, dus) zo te veranderen dat de wereld er een beetje beter van wordt. Dat daar geen interviews over in Het Parool staan, zal wel liggen aan het feit dat ook ik mezelf overschat, net als jij dat waarschijnlijk met jezelf doet.

Maar, als niemand zichzelf overschat, wordt de wereld helemaal nooit beter. En als iedereen anderen met goede bedoelingen wegzet als naïevelingen komen we ook geen stap verder.

Ik hoop in ieder geval dat jouw werk met GEDRAG ertoe leidt dat de wereld een beetje beter wordt. Het ga je goed!

Hartelijke groet,
Olav

Op 30 mei 2016, om 16:02 heeft R het volgende geschreven:

ha Olav

daar heb je ook weer gelijk in.
Ik stelde het wat hard ja. Ik zeg ook niet dat woorden niet mogen, maar meer dat we aan alleen woorden niets hebben.
Maar misschien zijn die woorden wel een begin.

Dit als nuance aan mijn verhaal 😉
OK?

Groet!
R


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. En, koop nu mijn nieuwe boek Hufters & helden. Waarom we allemaal aardiger moeten zijn.

Advertisements

Je hoeft niet naar Lesbos voor een beter leven (maar het mag wel)

Ik hoorde laatst het verhaal van een man, een directeur van een vermogensbeheerder, die als verjaardagscadeautje voor zijn vrouw met haar een week naar Lesbos was geweest. Hij had een week lang water gedragen naar het strand om de dorst van vluchtelingen te lessen. In het interview zei hij dat hij vóór Lesbos beslissingen altijd had beoordeeld op basis van economische en financiële factoren. Na Lesbos was hij ervan overtuigd dat de humane factor ook een doorslaggevende factor is. Door de mensen die die ellendige tocht hadden gemaakt en nog een ellendige tijd tegemoet gingen in levende lijve mee te maken, zag hij in dat bepaalde beslissingen ook een fundamenteel effect kunnen hebben op het leven van mensen. En dat dat effect ertoe doet. En dus dat beslissingen moeten worden afgewogen op het effect dat ze hebben op het leven van mensen.

Allereerst dacht ik: Echt?! Heb je bij beslissingen nooit gedacht of het wel een goed idee zou zijn voor de mensen die het betrof? Toen ik van die eerste schrik bekomen was, realiseerde ik me dat het helemaal niet zo abnormaal is om enkel te denken in termen van economische groei en geld. Ik heb jarenlang voor consultancybureaus gewerkt en de beste manier om hun diensten te verkopen bleek toch telkens om te beweren dat je de zogenaamde bottom line kon verbeteren. ‘Als je ons inhuurt, gaat je omzet omhoog en gaan je kosten naar beneden. Dan ga je winst maken.’ Dat verkoopt. (De slogan van mijn huidige bedrijfje (making business human), die verkoopt niet.)

Het idee dat de goede keus die keus is die het meeste geld oplevert, is diepgeworteld. Om zo’n diepgeworteld idee te ontwortelen moet je blijkbaar zware maatregelen treffen.

Ooit sprak ik een stel. Ze hadden hun dochter, hun enige kind, een aantal jaar geleden verloren. Sinds ze weer kinderloos waren beseften ze dat hun hele leven in het teken had gestaan van hun dochter. Ervoor zorgen dat zij een goed leven had, was hun belangrijkste doel in het leven. Zonder dochter drong de vraag zich pijnlijk aan hen op waar het leven nou helemaal voor bedoeld was. Eigenlijk kwam er geen verheven antwoord, dus bleef er weinig over dan hun tijd zo goed en waardevol mogelijk samen in te vullen. Hoe wrang het ook is, door het verlies van hun enige kind leerden ze elke dag waarderen.

Correspondent Step Vaessen vertelde ooit in de Happinez over het leed op Bandah Atjeh na de tsunami en de zelfmoord van haar ex-man. Het artikel suggereerde dat ze die ervaringen nodig had om te genieten van het eten van een sappig peertje met haar zoontje op een bankje in Parijs. Cultuurhistoricus en trainer Yvonne Nieuwenhuis zei in een andere editie van hetzelfde blad: ‘Mijn moeder overleed en geconfronteerd met de dood voelde ik de behoefte om mijn energie te steken in iets wat ik waardevol vond.’

De meeste mensen moeten eerst van het leven een klap voor hun kop krijgen voordat ze bedenken waar het leven over gaat. Ik gun ons dat wij niet de meeste mensen zijn. Ik wens ons geen ellende toe. Laten we proberen zonder zware maatregelen het leven en dat van andere mensen te waarderen. Gebruik je verbeeldingskracht: lees een boek, kijk een film, luister muziek. (Tip: we zitten nu rond 4 en 5 mei, dus genoeg oorlogsfilms en -verhalen, over mensen die het echt zwaar hebben gehad, die je kunnen inspireren tot humane ideeën.) Gebruik je gespreksvaardigheden: maak een praatje met iemand die heel anders is dan jij. Gebruik je handen: doe iets, hoe klein ook, dat ertoe doet voor een ander. En als je echt wilt, hou ik je niet tegen om naar Lesbos te gaan.


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. En, koop nu mijn nieuwe boek Hufters & helden. Waarom we allemaal aardiger moeten zijn.