Aardige chagrijnen

Een paar weken terug was ik op een familiefeestje. Ik zat aan tafel met een paar vrienden van de jarige. Op zeker moment kwam het gesprek op het werk van een van hen. Hij was schipper op een rondvaartboot in Amsterdam. Nadat hij kort had verteld over het feit dat de teksten over de bezienswaardigheden gewoon allemaal ‘op een bandje’ stonden, en dat hij alleen maar een knop hoefde in te drukken, viel zijn vrouw in: ‘Ik ben wel ’s met ’m mee gevaren en toen ik op de boot kwam dacht ik al toen ik ’m zag zitten: wat ’n chagrijn! Die kop van ’m!’

Ze maakte geen grapje en ze zei het niet lullig. Het was matter-of-factly. Hij voelde zich er ook niet door van z’n stuk gebracht en vertelde, net zo neutraal als zij, verder. ‘Ja, weet je, dan komen er van die van Fransen, die vragen dan of het ook in het Frans kan, en dan vraag ik: “With how much are you?” en als ze dan zeggen: “Two,” dan zeg ik gewoon: “No,”’ en hij schudde resoluut z’n hoofd. ‘Nee, hoor, ik ga niet voor twee Fransen speciaal een ander bandje opzetten als ik de hele boot vol heb met Engelsen, Duitsers en Amerikanen.’

Het is stom, maar opeens snapte ik het: ook de chagrijnige rondvaartschippers zijn aardige mensen. Ik vind de rondvaartschipper in kwestie namelijk een heel aardige man. Hij had pas daarvoor vriendelijk geïnformeerd hoe het met mij was en eerder die avond heel lief met m’n dochtertje gespeeld. Al met al kwam hij op mij over als een bescheiden, goedbedoelende man.

En zo zullen veel andere chagrijnig ogende mensen ook stiekem aardig zijn. In het licht van de schipper denk ik allereerst aan mensen in dienstverlenende beroepen waar het vak niet primair bestaat uit gastvrijheid, maar waar je als dienstontvanger wel verwacht dat ze gastvrij zijn. Zoals de buschauffeur, die in principe je alleen van A naar B moet brengen, de toiletjuffrouw, die in de eerste plaats het toilet schoon en fris hoort te houden, of de skiliftbediende, wiens eerste taak het is dat de lift soepel draait en veilig stopt als het moet.

Als je dus met de Kerst (en alle dagen daarna) een rondvaartje maakt, een busje pakt, een publiek toilet bezoekt of gaat skiën, denk dan aan het Kerstfeestje waar de schipper, chauffeur, dame van de retirade of liftbediende met zijn of haar kleinkindje speelt of vraagt naar de gezondheid van zijn of haar neef. Zijn of haar vrouw of man mag dan wel tegen een van de andere gasten zeggen: ‘Wat ’n chagrijn!’ maar wij weten beter.

En geniet van je eigen Kerstfeest! Mooie Dagen voor jou en de jouwen!


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. Dank je!

Advertisements

Menselijk drama in het WKZ

Vandaag ging ik met mijn dochtertje en mijn vriendin naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht voor een afspraak. Bij de receptie in de centrale hal vroegen we waar we moesten zijn. ‘Receptie 5,’ zei de dame achter de balie vriendelijk, nadat ze op een lijstje op haar bureau had gekeken.

Aangekomen bij receptie 5 zagen we een briefje hangen.

Untitled

We waren naar de verkeerde polikliniek gestuurd. En blijkbaar wist men bij receptie 5 al ruim elf maanden dat dat het geval was. Zonde dat men dat bij de centrale receptie niet wist. Om daar iets aan te doen, liep ik na het consult bij receptie 14 nog even langs de dame die ons eerder naar receptie 5 had gestuurd en vertelde haar van de verhuizing. ‘O,’ zei ze, ‘wat schandalig. Ik ga het meteen aanpassen. Dank je!’

Op de website van het UMC Utrecht is te ontdekken dat één van de zes directies de directie Facilitair Bedrijf is. Laten we er van uit gaan dat de dame achter de centrale receptie daarvoor werkt, aangezien in veel grote organisaties de receptie in handen is van een facilitaire afdeling. Die afdelingen hebben over het algemeen ook de verantwoordelijkheid voor het beheer van het pand en dus ook de verhuizingen. Als er een directie is die de centrale receptie én de verhuizingen onder haar hoede heeft, dan mag je er toch van uit gaan dat die ervoor zorgt dat de lijst met poliklinieken up-to-date blijft?

Nu zullen een paar lezers meewarig hun hoofd schudden en denken: die slordige mensen van facilitair ook altijd. Hadden ze hun zaakjes maar een keer op orde! Maar, je snapt wel, dat is het punt niet. Fouten maken kan. Fouten maken mag. Zelfs als de mensen van facilitair ze maken. Het punt is dat er zich hier een menselijk drama voltrekt.

Op de site van het UMCU staat dat de divisie Kinderen één van de twaalf divisies van het UMC is, dat er soms wel duizend mensen kunnen werken voor één divisie en dat er in totaal twaalfduizend mensen voor het UMCU werken. Laten we er voor het gemak van uit gaan dat één van die mensen op de foto hierboven te zien is. Als ik, net als die mevrouw op de foto, één van die twaalfduizend van het UMCU of zelfs maar één van die maximaal duizend van het WKZ zou zijn, dan zou ik denk ik ook weinig gevoel hebben bij (en voor) de directie Facilitair Bedrijf. Maar, als ik, net als die mevrouw op de foto, elke dag meermaals mensen door had moeten verwijzen naar receptie 14, dan zou ik denk ik toch even naar beneden lopen naar mijn collega van facilitair en haar vertellen dat Kinderlongziekten/allergologie verhuisd was naar receptie 14. Maar deze mevrouw had dat niet gedaan. Sterker, in plaats daarvan had ze een briefje op haar gepantserde balieruitje geplakt, zodat ze die verdwaalde mensen niet elke keer te woord hoefde te staan.

Waarom deze mevrouw dat had gedaan? Daar kan ik alleen maar naar gissen. Ik stel me zo voor dat ze niet zo veel heeft met de directie Facilitair Bedrijf, dat ze het niet ziet als haar verantwoordelijkheid om verhuizingen door te geven, dat ze geen flauw idee heeft wie er gaat over verhuizingen en recepties en/of dat ze al te vaak heeft meegemaakt dat er niks gebeurde met haar opmerkingen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. In een organisatie met twaalfduizend medewerkers, twaalf divisies en zes directies voel je je zelf ook wel eens verdwaald en kun je gaan denken dat anderen de dingen doen die niet op je functiebeschrijving staan. Wel jammer dat elkaar ongevraagd helpen op niemands functiebeschrijving staat. En, ook jammer dat de mevrouw van receptie 5 er daardoor niet achterkomt dat die mevrouw achter de balie in de centrale hal eigenlijk heel vriendelijk is.


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. Dank je!