Mijn vriendin had een afspraak bij een specialist en ik vergezelde haar. Iets na het tijdstip van de afspraak kwam de arts voorbij de wachtkamer lopen waar wij zaten te wachten. We waren de enige personen in de wachtkamer en we waren de eerste afspraak van de dag. Het moest voor de arts duidelijk zijn dat wij voor haar kwamen. Ze liep voorbij, zonder ons aan te kijken, laat staan gedag te zeggen, naar de kamer van haar secretaresse, die grensde aan de wachtkamer. Vlak daarna liep ze weer voorbij, naar haar eigen kamer en sloot de deur. Weer geen woord.

Vijf minuten later kwam ze de wachtruimte in lopen en zei: ‘Mevrouw De Groot?’ en keek vragend naar ons alsof ze ons voor het eerst zag zitten.

Op mij kwam het hele gebeuren een beetje absurdistisch over. Het was alsof de arts in twee werelden leeft; een waarin ze geen patiënten ziet en een waarin ze wel patiënten ziet. Als ze nog even met haar eigen ding bezig is, is ze blind voor de mensen die ze even later net zo gemakkelijk wel kan zien. (Ik snap ineens wat artsen bedoelen als ze bijvoorbeeld zeggen: ‘Ik moet vandaag nog vijf patiënten zien.’ Het is letterlijk bedoeld: ze moeten ze zien, omdat ze een afspraak hebben. Daarna kunnen ze weer blind voor hen zijn.) Als een robot: artsmodus aan, artsmodus uit.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap best dat iemand nog even met z’n hoofd met iets anders bezig kan zijn en daarom minder alert is op anderen. Maar als je op het punt staat om in gesprek te gaan met iemand en die iemand zit in je wachtkamer, dan valt je dat toch op en dan zeg je toch even hallo-ik-kom-zo-bij-u?

En begrijp me ook niet verkeerd omdat ik het hier over een arts heb. Ik scheer niet alle artsen over één kam. Dit doen niet alle artsen. En, dit doen niet alleen artsen. Dat is vooral waarom dit me opviel: het gebeurt zo vaak dat mensen andere mensen zien vanuit hun functie en alleen vanuit hun functie. In het geval van deze specialist was het letterlijk. Ze leek ons echt fysiek niet te zien. We waren letterlijk, op een neutrale manier, lucht voor haar. Maar in veel andere gevallen is het niet zo letterlijk en obvious.

Het zijn ook de portieren van het pretpark die niet praten met of kijken naar gasten die twee minuten vóór openingstijd op nog geen twee meter van hen vandaan staan te wachten tot ze naar binnen mogen (pas geleden nog real-life meegemaakt bij safaripark de Beekse Bergen). Het zijn de buschauffeurs die net doen alsof ze de persoon niet zien die vraagt of ie toch nog mee mag als de bus op het punt staat te vertrekken. Het zijn ook de docenten die hun leerlingen niet aanspreken op asociaal gedrag op de gang van een groot schoolgebouw. Het zijn allerlei andere mensen die hun functie zien als iets dat de grens markeert tussen wel en geen menselijk contact, bij wie iets aan of uit gezet wordt als ze in of uit functie gaan.

Aan al die mensen zou ik willen vragen: doe je dat thuis ook?


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. Dank je!

Advertisements

2 thoughts on “Of je thuis ook schizofreen bent

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s