Vorige week ging ik voor het eerst sinds tijden weer eens met de trein. Ik had een afspraak aan het Rokin, dus stapte uit op Amsterdam CS. Vanaf het perron liep ik de trap af naar de centrale hal die onder het station loopt. Toen ik nog maar net begonnen was met afdalen, zag ik aan de linkerkant, waar ik liep, een volslanke vrouw aankomen van achter in de zestig die een kleine en een grote koffer tree voor tree naar boven hees. Ik vroeg haar in het Engels of ik haar kon helpen. Ze reageerde puffend met: ‘Yes, please.’ Terwijl zij het kleine rolkoffertje naar boven trok, tilde ik de zware grote koffer.

Boven aangekomen bedankte ze me hartelijk en zeiden we elkaar gedag. Ik begon mijn afdaling weer naar de stationshal en keek naar de stroom mensen die naar boven en beneden de trap op en af liep. Gek, eigenlijk, dacht ik. Hoe kan het toch dat ik de enige was van al die mensen die die vrouw aan had geboden te helpen?

Onwillekeurig moest ik denken aan het filmpje Awareness Test dat de Londense overheid ooit maakte om mensen beter op fietsers in het verkeer te laten letten (dat met de basketbalteams waar je moet tellen hoe vaak het witte team de bal overgooit). Je ziet iets niet als je er niet op let. Dus, waar letten al die treinreizigers op? Ik bedoel, ze letten vast niet expres níet op die mevrouw met haar koffers. Zo pessimistisch ben ik niet over mijn medemens. Bovendien zag het er ook niet zo uit. Niemand leek echt te kijken naar haar, of naar überhaupt anderen om zich heen.

Dus, nogmaals, waar letten al die mensen op? Sommigen keken in hun telefoon. Anderen dachten waarschijnlijk na over de meeting waar ze naartoe op weg waren, aan het gesprek dat ze die ochtend thuis hadden gehad of de aansluiting die ze moesten halen. Maar, mijn beste gok is dat ze op de mensen letten die ze moesten ontwijken. Of, beter gezegd: op het niet raken van de mensen die in de weg liepen om hun aansluiting te halen.

Waarom zag ik die volslanke vrouw van achter in de zestig die een kleine en een grote koffer tree voor tree naar boven hees dan wel? Ik denk dat het te maken heeft met hetzelfde als waar het feit dat ik dit blog onderhoud mee te maken heeft: ik kijk gewoon veel naar andere mensen. Of, voor de mensen die het filmpje Awareness Test hebben gezien: ik ben eigenlijk altijd op zoek naar moonwalkende beren.

Dus, laten we allemaal op zoek gaan naar moonwalkende beren, op het station, op het werk, in het verkeer, in de winkel, thuis. Wie weet kunnen we er af en toe eentje blij maken.


Als je dit blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. Dank je!

Advertisements

2 thoughts on “Moonwalkende beren blij maken

  1. Van Gerard Lemmers.
    (Vader van Sander ,
    Niet te negatief worden he, probeer anders de stijl van Simon Carmiggelt
    Groeten Gerard.

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    > Op 19 okt. 2015 om 21:02 heeft Naar, maar goed… het volgende geschreven:
    >
    >
    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s