Het gebeurt wel eens dat iemand die ik niet ken via LinkedIn contact met me zoekt. In de meeste gevallen is de “uitnodiging” dan: ‘I’d like to add you to my professional network on LinkedIn.’ In die gevallen is mijn reactie dan iets als onderstaand:

LinkedIn invite

In de meeste gevallen krijg ik daar dan geen reactie meer op. Alsof ik de uitnodiger heb afgeschrikt met een al te directe en persoonlijke vraag. Ik weet dat er staat: ‘I’d like to add you to my professional network on LinkedIn,’ en niet: ‘I’d like to add you to my personal network on LinkedIn,’ maar toch. Wat dit aan gaat, sta ik graag in het leven zoals Michael Corleone: ‘It’s all personal, every bit of business.’

Maar, om niet op een hoog paard te gaan zitten, ik doe soortgelijke dingen “verkeerd”. Laatst had ik tot twee keer toe een mailwisseling met een dame, die eindigde met de vraag van mijn kant hoe het met iets stond – wat dat iets is, doet niet ter zake (strictly business, zal ik maar zeggen). In beide gevallen kreeg ik daarop geen antwoord. Tot twee keer toe kwam ik die dame terloops tegen op het kantoor waar zij werkt. We zeiden elkaar gedag en verder niks.

Iets langer geleden mailde ik een bestuurder die ik redelijk goed ken met een vraag – ook weer strictly business. Ook hij gaf geen antwoord. En ook hem kwam ik terloops tegen op de gang ergens. Ook wij zeiden elkaar gedag. En ook deze keer herinnerde ik hem niet aan mijn vraag.

Het is alsof er parallelle universa zijn, een waarin je elkaar vrijelijk benadert en een waarin je elkaar snel passeert. Datgene dat de overgang tussen beide universa markeert is schijnbaar dat het persoonlijk wordt; van een geautomatiseerde uitnodiging naar een persoonlijke vraag respectievelijk van een e-mail-adres op een computerscherm naar een gezicht in een kantoorgebouw.

In het geval van de LinkedIn-uitnodiging vind ik de grens wel heel subtiel. Het medium blijft immers hetzelfde. Het is de inhoud en de intentie ervan die veranderen. Als het gaat om mijn e-mail-vragen, dan verandert het medium wel degelijk, en het moment is anders. Voor een e-mail ga ik zitten. Ik bedenk me dat ik iemand iets wil vragen en stop daar tijd in. Bij een onverwachte ontmoeting ben ik niet voorbereid en is het moment al voorbij voor ik goed en wel bedacht heb dat ik iets wil vragen. Tegelijkertijd is er een milde vorm van een verlammende, zichzelf versterkende schaamte die voortkomt uit twee dingen. Het eerste is dat ik de ander een vraag heb gesteld, die ik ook live of via de telefoon had kunnen stellen. Het tweede is dat ik bang ben dat ik in de ogen van de ander niet bij machte lijk om haar of hem de vraag direct te stellen als het moment zich aandient. En, er is altijd mijn moeder die in dit soort gevallen in m’n oor fluistert: ‘Als het belangrijk is, dan kom je er wel weer op terug.’ Vrij vertaald, als ik iets onbelangrijks heb gevraagd, dan is het ook niet de moeite van het sociale discomfort waard.

Is dat het dan misschien? Is het het feit dat ik de ander met iets confronteer waar hij niet op voorbereid is en dat hij zich een beetje schaamt voor het gemak waarmee hij me heeft uitgenodigd? Heeft ie eigenlijk niet echt een goede reden om met specifiek mij te linken en wilde hij gewoon wat meer connections? Is linken met mij eigenlijk niet belangrijk genoeg en de moeite van het beantwoorden van mijn waarom-vraag niet waard?

Misschien zit de waarheid tussen deze opties, misschien niet. In ieder geval is het zo dat ik niet in alle gevallen geen reactie kreeg op mijn persoonlijke en directe waarom-vraag. Ik mag daarom graag geloven dat m’n moeder gelijk had: als ze het echt belangrijk vinden, dan geven ze me wel een antwoord. Dan krijg ik uiteindelijk alleen connecties die echt met me gelinkt willen zijn. En dat is wat ik wilde.

Als ik nou dan ook stop met vragen via de e-mail stellen die blijkbaar niet belangrijk genoeg zijn, dan ben ik helemaal goed bezig.


Als je mijn blog waardeert, laat dat dan zien: meld je aan als e-mail-volger of like Fellow Man op Facebook. En/of koop m’n boek Ik vind u een eikel – waarom we supersociaal zijn op bol.comDank je! 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s