Ban barse bevelen

Vorige week liet ik de hond uit. Cisco, heet ie. Maar we noemen hem vaak Sissy, omdat ie geen held is. Hij is bang voor paraplu’s, wapperende jassen, mannen met zware stemmen, zware motoren, de slinger van geboortekaartjes die aan het plafond hangt en ga zo maar door. Dus, toen er over de bosweg een four wheel drive met tien kilometer per uur aan kwam rijden met een aanhanger waarvan de lading hard rammelde door het gehots en gebots in de kuilen van het pad, rende onze Cis angstig weg.

De auto reed niet hard, dus ik had de tijd om de bestuurder te vragen zachter te rijden. Ik bewoog m’n hand op en neer, ten teken dat hij moest remmen en riep: ‘Kunt u even stoppen?’ Zonder af te remmen of op mijn verzoek in te gaan, riep de bestuurder uit zijn raam: ‘Honden aan de lijn!’ Omdat Cisco nog altijd aan het weg rennen was, herhaalde ik mijn verzoek: ‘Zou u willen stoppen, alstublieft?’ ‘Honden aan de lijn!!,’ was de onveranderde boodschap van de bestuurder.

Inmiddels was de auto tot stilstand gekomen en stond ik bij het raampje van de bestuurder. Ik zei: ‘Ik woon hier,’ terwijl ik naar het hek wees waarachter het park ligt waar onze bungalow staat. ‘Ik laat hem hier altijd loslopen. Dat doet iedereen.’ ‘Maakt me niet uit. Honden aan de lijn. Zeker met al dat wild nu,’ was de consequente reactie van de man.

Ik keek naar de zijkant van zijn terreinwagen. In de gauwigheid kon ik alleen het woord ‘gibbon’ lezen. Blijkbaar een voertuig dat ooit in een wildpark voor apen had gereden – of die schijn moest het wekken. Er stond in ieder geval niet ‘staatsbosbeheer’ of iets dergelijks. Ik besefte dat ik de autoriteit van de man aan het onderzoeken was. Doordat ik die niet kon ontdekken, voelde ik de verongelijking in mij stijgen, maar ik vroeg de man er niet naar. Totaal ongevoelig voor mijn argumenten of verongelijking, ging hij ondertussen door met eisen dat ik mijn hond aanlijnde. ‘Wilt u wel even wachten, voor u weer gaat rijden?,’ zei ik ten slotte, ‘anders rent mijn hond echt weg.’ De man wachtte. Ik lijnde Cisco aan.

Terwijl de auto met aanhanger weer rammelend op gang kwam – en Cisco achter me weg kroop van angst – maakte de verongelijking plaats voor boosheid. Ik kan daar niet tegen, tegen mensen die wildvreemden op respectloze toon toespreken en hen hun eigen regels opleggen. Áls de man oprecht begaan was met het wild in het bos, dan had hij dat ook gewoon, op rustige en respectvolle toon tegen mij kunnen zeggen. Hij had niet met een bars bevel hoeven te beginnen.

Ik realiseerde me, dat de boosheid die ik voelde kwam van de frustratie dat deze man gewoon door kon met z’n zelfgenoegzame zelf, zonder te weten dat ie – in mijn ogen, althans – zich als een ploert had gedragen. Ik wilde hem dát laten weten. Het interesseerde me eigenlijk niet dat hij vond dat mijn hond aan de lijn moest. Dat dat officieel niet hoeft, weet ik zeker. Daar laat ik me door hem niet van van de wijs brengen. Ik had hem willen zeggen: ‘Kunt u dat ook vriendelijker zeggen? U bent me gewoon bevelen aan het geven. En u kent me niet eens. Bovendien, wat geeft u het recht om zo bevelen uit te delen?’ (Ik wil namelijk ook wel weten wat een man met ‘gibbon’ op zijn auto te vertellen heeft over de herten en konijnen in mijn bos.)

Dat besef maakte het allemaal ineens een stuk simpeler voor me. Ik ging in discussie met een man wiens punt me helemaal niet interesseert, maar wiens manieren me storen. Doen we dat niet veel te vaak? We laten ons afleiden door wat iemand zegt en gaan dáár op in, met als gevolg ellenlange, frustrerende discussies, terwijl de omgang, en als gevolg de persoon ons niet aanstaan. Het is normaal om over de inhoud te praten en veel minder over hoe we met elkaar praten. Zeker met onbekenden. Het is zelfs normaler om onbekenden een bars bevel te geven, dan iemand er op te wijzen dat onbekenden barse bevelen geven helemaal niet prettig is.

Ik nodig je daarom uit om de volgende keer dat je, naar jouw idee, onbehoorlijk aangesproken wordt op iets wat je doet, niet in discussie te gaan over datgene waar je op aangesproken wordt. Geef de ander aan dat het ook anders kan. En begin opnieuw.


Als je mijn blog waardeert, laat dat dan zien: volg dit blog of like Fellow Man op Facebook. Dank je!

Advertisements