Anderhalve maand geleden ben ik voor mezelf begonnen (zie www.fellow-man.nl). En dat betekent dat ik sindsdien geen lease-auto meer heb. Gelukkig heeft mijn vriendin nog een leuk Citroën C1-tje. Die mag ik vaak gebruiken om naar de klant te rijden. Maar, soms heeft zij tegelijk met mij de auto nodig. Dan pak ik het OV.

Zo ook laatst. Ik moest naar Gouda en nam de trein. Op station Gouda aangekomen, moest ik het laatste stukje met de bus. Ik hou helemaal niet van met de bus reizen, maar deze keer was het (achteraf gezien) gelukkig dat ik met de bus moest.

De buschauffeur gaf me namelijk het gevoel dat ik bij m’n grappige oom was ingestapt. Het begon al bij het instappen, toen ik vroeg of hij bij halte De Mammoet stopte. Zijn antwoord, terwijl hij naar het meisje dat op de voorste stoel zat wees, was even droog als guitig: ‘Deze mevrouw wil daar ook al heen, dus dan rij ik er maar langs.’ De zes mensen die op gehoorsafstand zaten en ik lachten vrolijk om deze blije buschauffeur.

In de meeste moderne bussen worden bushaltes tegenwoordig door computers met een vrouwenstem aangekondigd. Blijkbaar was die in onze bus stuk, want even later zei onze vrolijke vervoerder: ‘Mijn secretaresse is ziek, dus ik zal vandaag zelf de mededelingen doen,’ waarop hij op opgewekte toon liet weten wat de volgende bushalte zou worden.

Ik herkende de omgeving van sportzaal De Mammoet. Dus, voordat onze opgeruimde OV-medewerker de bushalte aan had kunnen kondigen, drukte ik al op de stopknop. Daarom brandde dankzij mij het ‘stop’-lichtje al vooraleer de stem van de montere meneer weer door de speaker klonk: ‘Dames en heren, de volgende halte is sporthal De Mammoet. Alleen wie op het knopje heeft gedrukt mag hier uitstappen.’ Wederom wist de blijmoedige bestuurder mij en mijn medereizigers een lach te ontlokken.

Met een genotvolle grijns stapte ik uit bij mijn bushalte, het lentezonnetje in. ‘Wat fijn dat er zulke buschauffeurs zijn,’ dacht ik. Met verende tred stapte ik richting het kantoor waar ik een afspraak had. Maar vijf seconden later vertraagde ik mijn pas. Ik realiseerde me dat ik de speelse chauffeur helemaal niet goedendag had gewenst of had bedankt voor zijn diensten. Als elke andere reiziger bij elke andere chauffeur was ik uitgestapt: met m’n blik op oneindig, alsof de bus een Google-car was, bestuurd door een computer met GPS.

Ik realiseerde me dat er blijkbaar meer voor nodig is om uit dit soort gewoontes te stappen. Het is kennelijk zo normaal om elkaar in het OV te negeren, dat zelfs een blijhartige buschauffeur, die me als een olijke oom ontvangt en vermaakt en me daarmee het gevoel geeft dat ik bij hem thuis op bezoek ben, me niet uit dat ritme kan halen. Ik hoop maar dat deze levenslustige lijndienstmedewerker zich niet door types als ik uit het veld laat slaan en net zo lang doorgaat met zijn wakkere oneliners, totdat iedereen, in zijn bus en alle bussen in Nederland, hem en zijn collega’s bedankt voor de fijne rit.

Advertisements

One thought on “De blijmoedige buschauffeur

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s