Billy Ocean zei het al: when the going gets tough, the tough get going. Laatst kwam ik er achter dat ik niet per se the tough ben.

Een paar weken terug overkwam een goede vriend van ons uit Oostenrijk iets vreselijks. Zijn vader van 75 beroofde zijn vrouw van 73, zijn hond en zichzelf van het leven. De precieze toedracht doet er niet toe. Het gaat erom dat het voor onze vriend en zijn familie een verschrikkelijke tragedie was.

En waar het mij híer vooral om gaat, is hoe mijn vriendin Kim en ik beiden met deze situatie om gingen. Uiteraard was er eerst bij ons allebei vooral verbijstering. Het duurde even voordat we konden (of durfden) te geloven dat het echt waar was. Toen die verbijstering een beetje begon te zakken, was Kims enige reactie: ‘We móeten er heen.’ Mijn reactie daarop was dat ik niet zomaar weg kon. We hoorden het op een dinsdag. Mijn agenda stond vol met afspraken, die ik niet zomaar kon afzeggen, en ik had een overvolle actielijst. Bovendien had ik net van mijn werkgever begrepen dat ik bijna geen vakantiedagen meer had.

Uiteindelijk zijn we op vrijdag vertrokken naar Oostenrijk en ben ik op maandagavond weer teruggekomen. Op die manier kon ik de cruciale afspraken laten doorgaan, de belangrijkste acties voor mijn werk af krijgen en vooral er zijn voor onze vrienden. Bovendien werd Kim het weekend daarop  door haar ouders opgehaald. Die hoefde niet te werken en kon zo ook nog de begrafenis bijwonen en er langer voor onze vrienden zijn.

Making the best of a bad situation, zou je zeggen. Op zich wel. Maar, het heeft me ook iets van mezelf laten zien, dat in andere situaties vast ook speelt, maar waar het dan gemakkelijker is om mijn ogen ervoor te sluiten. Namelijk, waar Kims eerste reactie was dat we er heen moesten, was mijn eerste reactie redenen opnoemen waarom dat wel erg lastig zou worden. Kim koos onvoorwaardelijk voor hulp aan vrienden in nood, míjn vrienden kregen hulp, mits aan een aantal voorwaarden werd voldaan. Voorwaarden waarvan de meeste mensen, als ze niet te kritisch zijn, zouden zeggen dat ze heel redelijk waren. Maar toch, ik koos voor voorwaardelijkheid. Waarom toch?

Na wat soul searching is mijn conclusie dat die voorwaarden een façade waren voor mijn angst. De angst om in een situatie te belanden waar ik me tussen zulke intense emoties moest begeven, dat ik me er geen raad mee zou weten. De angst om niet in staat te zijn te helpen. Angst om er onbeholpen bij te lopen. Kleinzielige angst, eigenlijk.

Gelukkig had ik een goed voorbeeld. Door te zien wat Kim deed en me te realiseren dat ik dat zelf niet deed, ging ik bij mezelf te rade. Ik realiseerde me dat Kim niet minder bang was, ze koos alleen wat ze koos ondánks die angst, omdat ze iets anders veel belangrijker vond. Wat we uiteindelijk hebben gedaan voelde goed. We zijn er geweest voor onze vrienden.

Het heeft me wel aan het denken gezet over al die andere momenten dat ik voorwaarden in de weg legde voor een keus. Voor grote keuzes, zoals dingen die met werk en relaties te maken hebben, maar ook zeker voor kleine, zoals bezoekjes aan de familie en die trui die Kim voor me kocht, maar die ik toch niet zo mooi vond. Daar zat vast ook vaker mijn angst, of welke andere emotie ook, me meer in de weg dan ik durfde toe te geven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s