Aan het einde van het weekend, als je geen zin hebt om je best te doen om een goed tv-programma te zoeken, dan kun je dit seizoen bij de KRO van De Reünie op aan. Altijd prima. Rob Kamphues verwelkomt elke zondagavond een groep mensen, die jaren geleden klasgenoten van elkaar waren. Mensen die ooit elke doordeweekse dag met elkaar deelden, maar die elkaar in de loop der tijd uit het oog verloren. Voor het oog van de camera (en meer dan anderhalf miljoen Nederlanders) vertellen ze over het leven dat zij hebben geleid in de jaren tussen dat ene schooljaar en nu.

Zo maakte Luciënne in Tunesië de revolutie mee, klom Nicole op van kermiskind naar juriste en voorzitter van de BOVAK (grappig genoeg een belangenvereniging van kermisexploitanten) en werd Omar, die als kind vluchtte uit Somalië, een wereldberoemde tassenontwerper. En wat dacht je van het verhaal van Nikolai, die PPD-NOS heeft en het moeilijk heeft met zichzelf, van Martijn, die ondanks alle pessimistische verwachtingen van zijn artsen, nog altijd leeft met taaislijmziekte, en van Dick die dankzij een herseninfarct zijn leven bijna volledig verlamd in een rolstoel doorbrengt? Dat zijn mooie en ontroerende verhalen. Het effect is elke keer weer wonderlijk en verassend, als je als volwassene terugkijkt vanaf de tijd dat je een puber was op de middelbare school, de tijd dat álles nog mogelijk was, naar het nu, nu zo veel een definitieve draai heeft genomen.

Het is niet mijn favoriete tv-programma, De Reünie. Ik kijk het wel altijd met plezier. De ene keer doet het me meer dan de andere keer, maar elke keer is er wel iets dat me doet nadenken over het leven en hoe hard het gaat en hoe raar het kan lopen.

De laatste tijd denk ik vooral na over de mensen die niet aan het woord komen. De klasgenoten die lachen bij de herinneringen van die grappige jongens die altijd vooraan moesten zitten of de capriolen van het meisje dat het scheikundelokaal in brand had gezet, maar die zelf nooit onderdeel zijn van zo’n verhaal. Je ziet ze lachen alsof ze willen zeggen: wij waren er ook bij. Wij zijn bijzonder by proxy. Ze lachen altijd net iets te hard, maar met de mond en niet met de ogen, en een beetje verlegen.

En de reünisten die wel aan het woord komen, maar die antwoorden dat ze op een vuilniswagen rijden of administratief medewerker zijn en dat ze gelukkig getrouwd zijn met twee gezonde kinderen, als Rob ze vraagt wat zij nu doen, en die hij na twee zinnen weer verlaat voor een andere klasgenoot met een beter verhaal, die zetten me pas echt aan het denken. Want zelfs de lieve, hard werkende, bescheiden, fatsoenlijke mensen van deze wereld leren hiervan dat je alleen de moeite waard bent als je iets bijzonders hebt of hebt gedaan. Je krijgt geen aandacht als je gewoon je best doet of gewoon gezond bent. Je leert ervan dat er vast iets mis is met je als je leven geen glamour of ellende kent. En dat terwijl die mensen de basis zijn van deze wereld.

Ik klink nu misschien pathetisch, maar zo bedoel ik het niet. Feitelijk zijn deze mensen de basis van de wereld. Ze zijn wat 90% van de mensen is: fatsoenlijk, binnen de lijntjes, normaal, gemiddeld, onopvallend. En die 90% zorgt voor rust en stabiliteit.

Ik zou wel ’s een aflevering, nee, een heel seizoen De Reünie willen zien met deze mensen en alleen hun verhalen willen horen. Geen idee of het interessante tv is, maar het zou me wel enorm opbeuren om die mensen in het zonnetje te zien staan. Dan leren ze tenminste dat wat ze doen tóch goed is. Want dat is het. Gewoon goed.

Advertisements

One thought on “Gewoon goed is níet fout

  1. Nice! En het klopt, we zijn allemaal maar ‘gewone’ mensen. Toch hebben we allemaal wel een bijzonder verhaal te vertellen, als je maar wat langer luistert dan Kamphues 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s