Gisterochtend ben ik terug gereden van drie weken vakantie in Oostenrijk. Om 4:25 in de ochtend reed ik weg uit Kleinwalsertal en het duurde tot na Würzburg dat het een beetje druk werd op de snelweg. En met een beetje druk bedoel ik dat ik eens in de zoveel tijd in een treintje op de linkerrijstrook moest rijden, omdat ik en een paar andere automobilisten wachtten tot de langzaamste, voor in de rij, een baantje naar rechts ging.

Op zeker momentje naderde ik weer zo’n treintje. Ik haalde mijn voet van het gas en ik minderde vaart, terwijl ik dichter op de auto voor me kwam. Voor mijn gevoel ging dat soepel en zat ik niet dicht op die auto. Voor míjn gevoel.

Voor het gevoel van de automobilist van de betreffende groene Renault Megane station wagon (bouwjaar 2000, rond die koers) echter ging ik als een dolle te keer. Hij gooide zijn rechterhand in de lucht en sloeg er vervolgens – met een overdreven, dus zichtbaar gebaar – meerdere keren mee tegen zijn voorhoofd. In eerste instantie voelde ik een mengeling van onbegrip en lichte schaamte in me opkomen. Had ik toch iets eerder moeten afremmen? Deed ik iets asociaals waar ik me niet bewust van werd? Of had hij gewoon iets tegen Nederlanders? De man zelf kwam uit Kleve, zag ik – het voordeel van Duitse nummerplaten: je ziet direct waar de ander vandaan komt. Als je zo dicht bij de grens met Nederland woont, heb je misschien eerder een hekel aan ons, dacht ik nog.

De man maakte nog wat gebaren van ongeloof, veroordeelde mij een paar keer met zijn lichaamstaal en ging toen demonstratief naar rechts: ga er maar langs, dan. Ik wilde zo snel mogelijk van hem af, dus ik reed het gat dicht. Prompt zwaaide de man in mijn binnenspiegel zijn auto weer naar links en ging onbehoorlijk dicht op me rijden. Nog meer geklap op zijn voorhoofd en uit de bewegingen van zijn mond maakte ik op dat hij aan het schreeuwen was. Ik kreeg het een beetje warm en m’n hart klopte merkbaarder in m’n borst. Wat wilde deze man?

Even later, we reden nog steeds met een auto of vijf in het treintje, ging de Megane-man twee rijbanen naar rechts en gaf gas. Hij haalde een stuk of drie auto’s rechts in en ging een baan naar links. Daardoor kwam hij iets voor mij uit, op de baan direct rechts van mij. Er was nét ruimte genoeg voor één auto tussen mij en mijn voorligger. Ik zag de bui al hangen. Ik gaf een beetje gas, waardoor er geen ruimte meer was voor de man uit Kleve met z’n groene auto. Hij maakte een soort schijnbeweging naar links, naar mijn rijbaan, ging toen weer terug naar z’n oude rijbaan en kwam naast me rijden. Weer die handgebaren en schreeuwende mondbewegingen. Ik zag hem nu pas goed. Hij was achter in de vijftig en zag er met zijn schreeuwgezicht eng uit. Lang, dun, met een pezig gezicht, kort warrig haar en vuurspuwende ogen. M’n hart klopte nog ietsje voelbaarder.

Hij ging weer achter me rijden. Uit zijn gebaren en mondbewegingen maakte ik op dat hij wilde dat ik aan de kant ging: ‘Weg, weg,’ leek hij te roepen. Het leek erop dat hij dacht dat ik de enige auto op de linkerbaan was, die er geheel eigenhandig voor zorgde dat hij niet harder kon rijden.

Toen het treintje voor me harder reed dan ik en ik de laatste langzamere auto had ingehaald, ging ik naar rechts. Megane-man was inmiddels door zijn eigen rusteloze rijgedrag een paar auto’s achter mij geraakt, maar na een paar minuten stond hij op het punt me in te halen. Ik naderde op mijn eigen baan een iets langzamere auto, maar als de gestreste Klevenaar gewoon tempo zou houden, zou hij me snel inhalen en ik niet van het gas hoeven. Maar dat deed hij niet. Hij remde af, zodat hij naast mij kwam rijden en me klem zette tussen hem en de auto voor me. Hij keek me weer aan met z’n enge gezicht en probeerde weer door twee lagen autoruit heen te roepen. Ik kon het niet laten hem ook een boodschap mee te geven. Ik bewoog mijn rechterhand op en neer, met mijn hand en onderarm horizontaal en de onderkant naar beneden, en wees naar mijn hoofd, naar hem en toen naar mijn hart: rustig aan, denk aan je hart.

Eindelijk reed hij door. Even later verdween hij uit het zicht.

Nadat ik tot rust was gekomen, dacht ik drie dingen. Allereerst: wat bezielt zo’n man? Had ik inderdaad iets asociaals gedaan? Dacht hij écht dat alleen ik hem in de weg zat? Ik rijd redelijk assertief, volgens mij, maar altijd sportief – ik probeer ook op de snelweg aan fair play te doen. Ik zeg niet dat het altijd lukt, maar volgens mij had ik in dit geval niets fout gedaan. Of, had hij werkelijk een hekel aan Nederlanders? En waarom dan?

Als tweede dacht ik: dit is echt niet gezond voor deze meneer. Ik denk namelijk dat hij zich niet alleen over mij opwond. Ik zag dat de auto’s waar hij later achter reed, toen hij eindelijk van mij weg kon rijden, hem ook nogal dicht op hun bumper moesten dulden. Hij was zogezegd een echte bumper-Klever. Vermoedelijk heeft hij ook andere automobilisten die dag laten schrikken met handgebaren en onhoorbaar geschreeuw. Wat zulke opwinding moet doen met je hart en bloedvaten laat zich raden. Ik kreeg een beetje met ’m te doen.

Tenslotte bedacht ik me dat zo’n type, alhoewel iedereen wel eens zo’n snelwegervaring heeft gehad, een uitzondering is. De meeste mensen zijn heel relaxed in de auto. Ik heb gisteren 840 kilometer en zeven uur in de auto gezeten en honderden, misschien wel duizenden auto’s gepasseerd. Slechts één van de bestuurders van die auto’s ging door het lint. Alle anderen hebben zich netjes en hoffelijk gedragen. Bij het gros van de mensen kun je je veilig voelen op de weg. Dat is eigenlijk gewoon een prettig idee.

Ik hoop dat groene Megane-man uit Kleve gisteren veilig thuis is gekomen en dat hij spoedig iets aan anger management gaat doen. Voor hem, en voor al die aardige andere mensen op de Autobahn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s