Herman van Veen treedt al vijftig jaar op met zijn grote vriend en pianist Erik van der Wurff. En dat vierden zij in Carré, met een optreden waar hij, Erik en vijf jongere muzikanten alleen maar verzoeknummertjes speelden. Afgelopen maandag mocht ik het spektakel bijwonen. Ik had er zin in, maar verwachtte ook weer niet heel veel. Misschien ook niet zo gek, want het beste wat ik kende van Herman waren Hilversum 3, Spetter, pieter, pater en Als hij kon toveren. Het moet gezegd, meneer Van Veen weet van wanten. Al vanaf het eerste lied was ik betoverd. Wat kan die man mooi mooie teksten zingen!

Na een paar uur hadden Herman en band heel Carré ingepakt. Warmte en dankbaarheid heersten toen hij tegen het einde van het programma het publiek bedankte, na een mooi, klein liedje te hebben gezongen, met alleen Erik van der Wurff op piano. Het zaallicht was aan. Het applaus en gejoel was bijna weggestorven en de staande ovatie ging zitten. In de stilte die ontstond riep een man, die vanuit mijn gezichtspunt op Frits Bolkestein leek, vanaf het balkon linksvoor: ‘Herman! Zo’n kraan voor je neus vergalt je hele avond!’ Tussen de man, die ik voor het gemak Frits noem, en het podium had de hele avond een camerakraan gestaan van een meter of vijf lang, die heen en weer zwaaide om mooie plaatjes te schieten van de onvergetelijke avond.  De uitroep van Frits werd gevolgd door een geroezemoes uit het publiek dat een mengeling was van irritatie en gemaakt medeleven. De oude Herman was een paar seconden stil en reageerde toen ad rem: ‘Volgend seizoen staan we hier weer. Dan bent u bij de eerste voorstelling. Dan staat er geen camera hier. Kunt u alles perfect zien.’ Applaus beloonde Hermans reactie en deed de opmerking van Frits snel vergeten. Maar niet bij mij.

Wat wilde deze meneer Bolkestein? Wat bezielde hem? Was ie dronken? Had ie het idee dat zijn mening en kijkplezier zo belangrijk zijn dat alle 1.755 andere toeschouwers ervan moesten weten? En zelfs zo belangrijk dat hij de warme, dankbare sfeer moest bezoedelen met zijn kleine leed? En dat hij de jubilerende Herman van Veen persoonlijk en en public moest vertellen welk een ongeluk hem was overkomen? Had hij het syndroom van Tourettes? Kon hij de woorden niet onderdrukken? Móest hij het zeggen?

Het moge duidelijk zijn, ik snapte Frits niet. Let wel, ik snap zijn ongenoegen. Ik zou ook balen als ik bij een jubileumvoorstelling in Carré de hele avond moest kijken naar een lelijke zwarte arm die zwiepte in mijn blikveld. Het is niet gratis en je komt om de artiesten te zien. Anders kun je ook thuis naar de cd luisteren en je eigen arm laten zwiepen. Wat ik niet snapte, was: waarom daar, waarom toen, waarom zo? Een klacht indienen achteraf kan ook. Vragen of je een andere plek kunt krijgen aan het begin van de voorstelling kan ook. Gewoon je mond houden en genieten van de sfeer kan ook.

Ik denk dat de man zichzelf echt even verloor. Misschien dacht hij dat hij écht Frits Bolkestein was en meer had verdiend. Wellicht was hij even onder de indruk dat hij en Herman elkaar tutoyeerden en Herman hem de best seats in the house gunde. Of misschien, en dat hoop ik vooral, was het zo dat hij even vergeten was dat er nog ruim 1.700 andere mensen waren. Dat het Herman van Veen gelukt was van Carré een huiskamer te maken, waarin iedereen zijn enige gast was. Laat ik dus maar niet Frits de schuld geven, omdat hij zo egocentrisch is, maar Herman, omdat hij gewoon te goed is in wat hij doet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s