Afgelopen weekend en gisteren nam ik deel aan de Be The Change-workshop. De visie van de oprichters van Be The Change, Rich en Yvonne Dutra, is, and I quote “that every child lives in a world where they feel safe, loved and celebrated.” En met kind bedoelen ze niet alleen mensen van onder de 18, maar het kind in een ieder van ons. Als je het KRO-programma Over De Streep of op MTV Challenge Day kent, dan heb je een idee van wat het is. Ik zeg “een idee,” want de real deal is echt beter en intenser. Ik kan er heel veel, lang en mooi over vertellen, maar dat ga ik niet doen. Da’s voor een andere keer. Laat ik volstaan met te zeggen dat ik nog nooit zo veel liefde en wijsheid heb mogen beleven in een groep mensen die ik nog nooit eerder had ontmoet. En, de behoefte om er iets mee te doen.

Belangrijk onderdeel van het programma is, en dat klinkt misschien raar voor de Hollandse Nederlander, knuffelen, hugging. Ik wist het al, maar na dit weekend weet ik het zeker: hugging is goed! En, vooral, hugging is iets dat veel vaker moet! Een aantal van de deelnemers aan de workshop had het al op wildvreemden op straat uitgeprobeerd en, geïnspireerd door hun moed, nam ik me voor om meer te huggen met mensen met wie ik normaal niet zomaar huggen zou.

Vanochtend had ik een overleg met een drietal dames bij de klant (remember: day job organisatieadviseur) met wie ik al een paar maanden samenwerk, zij het niet erg intensief. De eerste zat achter een pc te werken toen ik binnen kwam. Ik zei: “Goeiemorgen! Misschien een beetje een vreemde vraag, maar mag ik je een knuffel geven?” Ze keek me even vorsend aan en zei: “Oké…” Ze stond op van haar stoel, we gaven elkaar een knuffel, ze ging weer zitten en zei: “Zo…die hadden we hier nog niet gehad.” Ondanks haar wat koele woorden, was de sfeer direct anders dan ik het gewend was. We praatten over veel meer persoonlijke dingen, terwijl we allebei wat aan het rommelen waren achter onze pc. Even later kwam dame nummer twee binnen en haar stelde ik dezelfde vraag (deze keer zonder de bijzin over die misschien-een-beetje-vreemde-vraag). Ze lachte een beetje ongemakkelijk, maar ook zij liet het vrij gemakkelijk toe. Dame nummer twee vond ik tot nu toe altijd wat gereserveerd naar mij toe, maar na de hug was ze veel ontdooider. Nog iets later kwam mevrouw nummer drie binnen. De andere twee keken al verwachtingsvol naar mij. Ik herhaalde mijn vraag en ook zij vond het oké, zonder al te veel enthousiasme, en reageerde wat ongemakkelijk. Ze werd rood en wist niet zo goed wat ze moest doen. Maar, net als bij de andere twee, merkte ik ook bij haar een zachtheid, die ik eerder niet had gezien.

Vervolgens gingen we in overleg. Niet eerder hebben we zo veel gelachen tijdens een meeting. Bovendien waren de gesprekken die we het over het werk voerden véél directer en effectiever dan voorgaande keren. Hoe een beetje lichamelijk contact, heart to heart, er voor kan zorgen dat je veel meer heart to heart kan praten.

Let’s hug ourselves to the top!

Advertisements

4 thoughts on “Hug yourself to the top!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s