Ik sprak een tijdje terug iemand die zei dat hij op een missie was. Hij wilde iedereen het napraten afleren. Hij werd er gek van dat mensen hun mening eigenlijk te vaak lenen van anderen. Zo vertelde hij dat een van zijn cliënten klaagde over allochtonen. Toen hij vroeg of de man zelf slechte ervaringen had gehad met onze medelanders, moest die toegeven dat hij best wat allochtonen kende en dat ze eigenlijk allemaal vriendelijk waren.

Ik moest aan deze missie denken toen ik afgelopen maandag begon met een nieuwe adviesopdracht (mijn day job is organisatieadviseur). Ik was door verschillende mensen gewaarschuwd voor de projectleider aan de klantkant met wie ik zou gaan samenwerken. Een man van in de 60 met gebruiksaanwijzing die soms bot uit de hoek kon komen, was de beschrijving. Een typische uitspraak was: “Oh, ga je met [die en die] samenwerken?! Nou, dan staat je wat te wachten!”

Als reactie op een mail waarin mijn komst werd aangekondigd had de projectleider geschreven: “Welkom Olav!!!!” In het eerste gesprek dat ik met hem had aan de telefoon was hij gewoon vriendelijk. Als ik iets moet opmerken daarover is het dat hij ongewoon open was over zijn eigen valkuilen. En toen ik maandag face to face met hem kennismaakte, hebben we een uur lang over onszelf gesproken. We hebben gelachen, elkaar pittige vragen gesteld en over onze geliefden, muziek en boeken schrijven gepraat. Daarna zijn we aan het werk gegaan.

Het is zó gemakkelijk – en daarom zo verleidelijk – om wat een ander zegt voor waar aan te nemen. Je hoeft er niet over na te denken en je kan je energie gebruiken voor ‘belangrijker’ dingen. Uit onderzoek blijkt bovendien dat onze hersenen meer zijn ingesteld op het bestraffen van oneerlijk gedrag dan op het belonen van edelmoedigheid. Als we slecht over iemand praten worden de genotscentra in onze hersenen geactiveerd. Het is dus veel gemakkelijker én lekkerder om een slecht verhaal over iemand te geloven en na te praten dan eerst te zien en dan te geloven. En die ander, van wie we het slechte verhaal hebben gehoord, praat ook liever slecht over een ander, dus de kans dat die het heeft aangedikt is groot.

Als we slecht praten over anderen of die slechte verhalen klakkeloos overnemen hebben we het dus vaak mis. En als we het mis hebben, sluiten we anderen onterecht uit. Ik denk daarom dat ik er ook míjn missie van ga maken: praat niet na!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s