Gisteren was mijn vriendin jarig. Ze werd 30. Een verjaardag die veel mensen met veel feest gepaard laten gaan – ofwel om deze mijlpaal te vieren, ofwel om zo veel te drinken dat ze nog even iets langer kunnen negeren dat ze die mijlpaal bereikt hebben. Mijn vriendin deed dat niet. Haar gezondheid is niet optimaal op het moment, dus een groots feest met veel mensen en drank zat er niet in. Dat vond ze zelf echt heel jammer – dat van de mensen, niet van de drank.

Ik wilde ervoor zorgen dat ze toch zou voelen hoe veel mensen er op zo’n dag aan haar dachten. Na mijn goede ervaringen op 25 januari jl. (zie mijn post Happy Birthday 2 Me), waarna ik de strijdbijl met Facebook voorgoed heb begraven, bedacht ik een plan. Ik heb alle mensen, die mijn vriendin kennen of hebben gekend en wiens mailadres ik kon bemachtigen, een mail gestuurd. Daarin vroeg ik ze een filmpje op te nemen en dat te posten op een Facebook-pagina die ik speciaal voor haar verjaardag had aangemaakt. Uiteraard moest dit allemaal poepgeheim blijven voor mijn vriendin.

De eerste reacties via de mail waren positief. Toch was het een paar dagen vóór de Grote Dag nog vrij stil op de verjaardagspagina. De teller bleef rond de tien steken. Ik werd er een beetje zenuwachtig van. Tot afgelopen woensdag. Binnen twee dagen posten zo’n 60 mensen op de pagina. En de meesten met filmpje. Op donderdagavond stonden er 68 berichten voor haar klaar.

Net voordat ik de deur vrijdag (gisteren, dus) achter me dichttrok om naar m’n werk te gaan, riep ik naar m’n vriendin dat ze maar even op de iPad moest kijken. Ik had ervoor gezorgd dat ze haar verjaardagspagina zou zien als ze hem aanzette. Het resultaat was er naar. Na vijf minuten belde ze me in de auto. “Wat is dit?,” vroeg ze, terwijl ze door de lijst met posts heen scrollde. Al doende begon ze te beseffen wat ‘dit’ was. Ik hoorde door de telefoon de verbazing en emotie in haar stem.

Toen ik ‘s middags thuis kwam, hebben we samen de hele lijst bekeken. En ik had dezelfde ervaring als op m’n eigen verjaardag, maar dan 20 keer sterker: ik werd er blij van. En belangrijker nog, mijn vriendin werd er blij van. Ze heeft zich in jaren niet zo jarig gevoeld. Het deed haar écht goed. Ze heeft wel tien keer gezegd hoe geweldig het was. Het feit, dat veel mensen (minstens) een paar minuten hadden genomen om een filmpje op te nemen met een boodschap voor haar en die te posten, was genoeg.

En dan zijn er vast nog stééds zure mensen die vinden dat dit te gemakkelijk is. Dat er niks gaat boven echt, persoonlijk contact. Ik vind dat die mensen moeten ophouden. Juist dankzij Facebook is dit mogelijk geworden. Zonder Facebook was deze dertigste verjaardag relatief stil voorbij gegaan. Het gaat niet om het medium of de manier waarop mensen hun boodschap overbrengen. Het gaat om de intentie en – vooral – om het gevoel dat de ontvanger krijgt.

Mijn vriendin was minder dan een jaar geleden nog fel tegen Facebook om alle redenen die zure mensen aandragen. Vandaag zei ze dat ze zich rijk voelt dat ze zo’n cadeau heeft gekregen – en toen had ze het niet over de voederbak die ik haar had gegeven voor onze nieuwe hond.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s